شیخ عبدالکریم حائری یزدی

"امروز وقتی که حوزه‌ی علمیه نگاه می‌کند، باید احساس کند که حرکت این چند ده سال گذشته‌ی او، یک حرکت مثمر بوده؛ و اساساً حوزه‌ی علمیه، یک وجود مثمر و دارای برگ و بار بوده است؛ «کَلِمَةً طَیِّبَةً کَشَجَرَةٍ طَیِّبَةٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَفَرْعُهَا فِی السَّمَاءِ تُؤْتِی أُکُلَهَا کُلَّ حِینٍ بِإِذْنِ رَبِّهَا»[^1]؛ و تا امروز این‌گونه بوده است. در سال ۱۳۴۰ قمری یعنی هفتاد و دو سال قبل از این، آن روزی که مرحوم آیت‌الله حائری[^2] وارد این شهر شد، از این همه برکات خبری نبود؛ نه در این شهر، نه در این کشور، و نه در سراسر عالم. او این حوزه را پایه‌گذاری کرد و تقریباً چهل سال بعد از آن تاریخ یعنی در سال ۱۳۸۱ و ۱۳۸۲ قمری این نهضت آغاز شد؛ ببینید چقدر این ثمره به اصل نزدیک است و چطور آن اخلاصی که نشاننده‌ی این نهال یعنی نهال حوزه‌ی علمیه در وجود خود داشت، به ثمر نشست، تا این نهضت پدید آمد و نشاننده‌ی نهال نهضت یعنی آن معلم نسل کنونی و نسل‌های آینده‌ی بشر، آن مرد خدا، آن بنده‌ی صالح، آن رهرو راه پیامبران با اخلاص خود چه کرد که این نهال تا امروز این همه ثمرات بخشیده است که شما آن‌ها را در سراسر عالم می‌بینید؛ و یکی از ثمرات آن تلاش در کشور ایران، تشکیل جمهوری اسلامی با همه‌ی برکاتش است؛ و در جاهای دیگر، بیداری مسلمین و بقیه‌ی قضایاست.[^3] [^1]: «سخن پاک مانند درختی پاک است که ریشه‌اش استوار و شاخه‌اش در آسمان است. میوه‌اش را هر دم به اذن پروردگارش می‌دهد» (ابراهیم: ۲۴ و ۲۵) [^2]: حضرت آیة الله العظمی، حاج شیخ عبد کریم حائری یزدی (۱۲۷۶-۱۳۵۵ هـ. ق)... [^3]: بیانات در دیدار جمعی از روحانیون (۱۳۷۰/۱۲/۰۱)"