سید ابوالحسن رفیعی قزوینی (۱۲۶۸–۱۳۵۳ش) از حکیمان، فقیهان و عارفان برجستهٔ ایران در قرن چهاردهم قمری بود که مکتب فلسفی ملاصدرا را در تهران و قم احیا کرد. او در مدرسهٔ عبداللهخان تهران فقه و فلسفه تدریس میکرد و امام خمینی و حسن حسنزاده آملی از شاگردان او بودند. وی نزدیک به بیستویک رساله و حاشیه بر متون فلسفی نگاشت و آرامگاهش در حرم حضرت معصومه در قم است.