باز از عقیده‌ام نکول [۱] ندارم و اعتقادم همان است که کراراً گفته‌ام (بی‌اساس باشد یا با اساس): به خدا قسم مرحمت را احدی حمل بر ضعف نمی‌کند و اگر دولت بخواهد عنایتی در حق رعیت خود بکند اسمش را چرا ضعف می‌گویند، بفرمایند: مرحمت ملوکانه! ما مردمان عوام هستیم و مانند عوامی و نادانی کوهی سنگین زیر سر داریم و هرچه برامان بگویند از بدی و زشتی، باکمان نیست؛ اما دولتیان نباید این سلیقه را داشته باشند... بنده بدبخت همیشه فکرم در ترقی دولت و ملت و اتحاد این دو طایفه است و برای آبادی مُلک بهتر از این راهی نیست. از نزاع ترک و رومی و عربب حل نشد (و نخواهد شد) اشکال انگور و عنب باید در تدبیر آبادی مملکت افتاد نه مغالبه [۲] و مقاتله [۳]. از شما می‌پرسم که: آیا این همه نزاع‌ها آخری خواهد داشت؟ و [یا] باید صلح کرد؛ یعنی اصلاح نمود؟ یا مانند خصومت زید و عمرو تا دامنه قیامت خواهد ماند؟ **پاورقی‌ها:** [۱] عقب‌نشینی، خودداری [۲] غلبه کردن بر هم [۳] جنگیدن با هم