حوالی غروب تلگرافی از شهر رسید که بر حسب ورود قزاق [۱] به شهر در معاودت [۲] اصرار کرده‌اند. با این حال اقامت در باسمنج نارواست. این است با عرض این تلگراف وداع می‌نمایم. در این مدت به حکم ضرورت، عرض‌ها کرده و فرض‌ها بجا آوردم و منظوری جز خدمت به دولت و ملت نداشتم و نخواهم داشت. اما چه کنم و چه خاک به سر بریزم که شد آنچه نمی‌بایستی بشود. باز در این آخرین نفس و آخرین روز، خدا را گواه می‌گیرم که من بدبخت هر چه داد زدم و فریاد کردم یا نبودند کس از باده فروشان بیدار دو یا که من هیچ کسم، هیچ کسم در نگشود در خاتمه عرض می‌کنم: الوداع ای زهد و تقوی، الفراق ای عقل و دین ... علی بن موسی **پاورقی‌ها:** [۱] منظور، سربازان روس است. [۲] بازگشت (به تبریز) * زندگینامه شهید نیکنام ثقه‌الاسلام تبریزی، ص ۴۴۹، ۴۵۰.