سخنرانی با قسم به حضرت حجت آغاز می‌شود و بر اهمیت و جایگاه مجلس شورای ملی تأکید می‌کند. در ادامه، به تلاش‌های صورت‌گرفته برای برپایی مجلس اشاره شده و مخالفت برخی از اهل علم با آن، به‌ویژه حاج شیخ فضل‌الله نوری، مورد انتقاد قرار می‌گیرد. سخنران، ضمن تهدید تلویحی مخالفان به افشای نام و تحریک مردم علیه آنان، از نمایندگان می‌خواهد که با اطمینان و قوت قلب به کار خود ادامه دهند و مجلس را برهم‌خوردنی ندانند. در پایان، به تلاش‌های حاج شیخ فضل‌الله نوری برای کسب ریاست در مجلس و سپس تخریب آن با دریافت پول از شاه اشاره شده و از برادران خواسته می‌شود که در این باره سکوت کنند.