این عالِم در زمان خودش در علم حدیث و سایر علوم پیشوا بود. او شیخ‌الاسلام اصفهان (پایتخت ایران) بود و در اصفهان دو ریاست داشت: یکی ریاست دنیوی و دیگری ریاست دینی. امام جمعه و جماعت نیز بود. او همان کسی است که حدیث را - مخصوصاً در ایران - ترویج کرد و نشر داد و احادیث عربی را در انواع مختلفش برای ایرانیان به فارسی ترجمه نمود. همچنین در امر به معروف و نهی از منکر بسیار جدی و قاطع بود و نسبت به هرکسی که به قصد کمک نزد او می‌آمد، بسیار بخشش و کرم داشت. حکومت شاه سلطان‌حسین با وجود سستی زیاد و کم تدبیریش در امور مملکتی، به خاطر وجود او حراست می‌شد. هنگامی که شیخ محمد باقر (مجلسی) از دنیا رفت، در گوشه و کنار مملکت شورش‌ها بالا گرفت و کجروی‌ها و انحرافات شروع شد و در همین سال شهر قندهار از دست شاه سلطان‌حسین خارج شد و پیوسته خرابی‌ها ادامه داشت تا این که تمام حکومت از دست داد [۱]. **پاورقی‌ها:** [۱] لؤلؤة البحرین، ص ۵۵؛ دومین دو گفتار، ص ۱۵۴.