متن با اشاره به اهمیت وجود سلطان برای حیات مملکت آغاز می‌شود و نقش ملت را در ترقی و تمدن برجسته می‌سازد. سپس، با استناد به فرمایش حضرت امیر علیه‌السلام، به شاه یادآوری می‌کند که مقام سلطنت موهبتی الهی است که به واسطه قوای ملی به پادشاه تفویض شده و وظیفه اصلی او، همدلی با ملت، حفظ حدود سلطنت و طرد خائنین است. در ادامه، به وضعیت نابسامان مملکت، نفوذ اجانب، تعطیلی قوانین و عدم امنیت اشاره می‌کند و از شاه می‌خواهد که از مشاوران ناصالح دوری گزیند. در پایان، با تأکید بر لزوم اقدامات عملی و نه صرفاً نیات درونی، به شاه هشدار می‌دهد که بدون همراهی با ملت و اجرای اصلاحات، سلطنت او به تباهی خواهد رفت و به او توصیه می‌کند که فضلا و افراد شایسته را در امور مملکت به کار گیرد.