متن با استناد به آیات قرآن کریم، به اهمیت اتحاد و اخوت در پیشبرد اهداف الهی و حفظ دین می‌پردازد. سپس با اشاره به وضعیت بحرانی ایمان و دین در آن زمان، مهاجرت جمعی از علما و فقها به سرپرستی شیخ فضل‌الله نوری به حرم حضرت عبدالعظیم را به عنوان مصداق مهاجرت فی سبیل الله و مجاهدت در راه خدا معرفی می‌کند. در ادامه، این مهاجرت را موهبتی الهی دانسته و برای تثبیت آن، عهدنامه‌ای را در سه بخش تنظیم می‌کند: حقوق شیخ نوری بر علمای مهاجر، حقوق علمای مهاجر بر شیخ نوری، و حقوق علمای مهاجر نسبت به یکدیگر. در هر بخش، وظایف و مسئولیت‌های متقابل به تفصیل بیان شده و بر لزوم اطاعت از شیخ، حمایت از یکدیگر، حفظ آبروی جمعی و دوری از نفاق تأکید می‌شود. در پایان، بر ضرورت حفظ اتحاد بین تمام طبقات علما برای مقابله با دشمنان دین و جلوگیری از نفاق تأکید شده است.