در زمان حقیر، دولت عثمانی در عراق عرب تسلط تام را داشت، ولیکن اعراب نجف و کربلا نسبت با عجم[۱] اجحاف و تعدی می‌کردند و به قونسل‌گری دولت ایران ابداً اعتنایی نداشتند و نفوذی نداشت. اگر در یک روز صد نفر رعیت ایرانی کشته می‌شد یا مسلوب می‌آمد فریادشان به جایی نمی‌رسید. رعیت ایران در نظر دولت و ملت [عثمانی] قدری و قیمتی نداشتند و چون عربی با عجمی طرف می‌شد، عرب‌ها تمامی عجم را فحش می‌دادند نه یک نفر دو نفر را و غالباً به شاه عجم هم فحش می‌گفتند، از غایت تعصب و عنادی که با عجم داشتند. و اگر احیاناً یک نفر عجم با یک نفر عرب دعوایی می‌کرد، از جماعت عرب هر کس می‌رسید بدون سؤال آن عجم را می‌زدند؛ برخلاف روس‌ها و انگلیسی‌ها که تمام عزت و شرف را داشتند. و اهالی نجف اشرف دو فرقه بودند: یکی را "ژگرت" و دیگری را "شمرت" می‌گفتند و مابین این دو فرقه همواره آثار مخاصمت و عداوت برپا بود و گاهی سنگربندی کرده، در میان شهر نجف مناره‌های حضرت مولی علیه السلام [را] سنگر کرده جنگ می‌کردند و در اثنای جنگ هر جانی و مالی که از عجم به تلف می‌رفت هرگز مسئولیتی در کار نبود و عرب‌ها نیابت قونسول ایرانی را مسخره و استهزا می‌کردند. **پاورقی‌ها:** [۱] ایرانیان