با همه نیکی رسان همچون سپهر بر همه کس مهربان شو هم چو مِهر تا نباید با کَسَت بودن به کین بنده حق را به چشم حق ببین آتش دوزخ میفروز از دهان لعنت و نفرین مکن ورد زبان بر خدا و مصطفی حجت میار بنده حق را به دست حق سپار حال مُرده، مُرده داند ای پسر نام موتی[۱] جز به نیکویی مبر نفس غافل مرده‌ای دان در بدن دمبدم با یاد حق شو در سخن از قیاس و حجت مردم مگوی راه حق را جز به نور حق مپوی جز به نور روح قدسی ره مرو از پی تقلید، اندر چَه، مرو وز همه کس نفس خود را می‌شکن با همه کس مهربانی خوی کن دور کن از دل گزاف و لاف را می‌ده انصاف و مجو انصاف را از مروت بر همه می‌پاش نور از عیوب مردمان می‌باش کور بر ولیّ و بر عدو می‌پاش ضوء[۲] همچو خورشید جهان‌فیاض شو عکس نور از دل فشان چون آفتاب در همه کس دُرفشان شو چون سحاب منّت نیکی منه بر مردمان[۳] جمله را افزون به قدر از خویش دان **پاورقی‌ها:** [۱] مرده [۲] نور، روشنایی [۳] مثنوی ملاصدرا، ص ۱۸۴.