این مملکت، مملکت اسلام است، مملکت شیعه است. من می‌گویم یک سال است ایرانی‌ها جان دادند، مال دادند [تا] مشروطه را گرفتند. حالا دیگر نباید ما سر مشروطه دعواکنیم. حال، همه مشروطه هستیم. حال، باید جنگ خانگی را رفع کرد و دیگردست حق ندارد و نمی‌تواند مشروطه را از ما بگیرد، خارجه هم نمی‌تواند. من می‌گویم در مملکت شما امروز هشت ماه است عثمانی تجاوز می‌کند. هیچ به فکر این افتاده‌ای که دو فوج قشون راه بیندازید؟ حالا این عثمانی است، شاید فردا یک دولتی قویتر از یک سمتی حرکت کرد. اگر فردا روش خواست که او هم همین حرکت را بکند چه خواهید کرد؟ چرا سرباز درست نمی‌کنید؟ چرا در فکر قشون نیستید؟ اول بیایید پسر مرا به سربازی بگیرید و فکر حفظ مملکت را بکنید. همة آقایان حاضرند اولا خودشان را برای حفظ اسلام و مملکت به سربازی بدهند. از اینکه دو نفر با هم طرف شده‌اند چه خواهد شد؟ شما فکر اصلی کار را بکنید، این حرف‌ها فایده ندارد.*