رسم من از اول کار، اقتصاد[۱] و صلح‌طلبی بود و همیشه با آشوب‌طلبان معارضه بود و کارهای ایشان را - خواه تبریزی، خواه طهرانی - تکذیب می‌کردم، و تا هر جا دستم می‌رسید از منع کردن مضایقه نداشتم؛ اگرچه نه گوش سخن‌شنو بوده، نه دیده اعتبار. میرزا آقا اصفهانی و میرزا غفار زنوزی[۲] آنچه توانستند کردند و من نیز هر وقت ممکن بود[۳] رد نمودم و بد گفتم و تفصیل آن طولانی است... مایه فساد در تهران تقی‌زاده بود که جمعی را دور خود جمع کرده و توسط روزنامه مساوات نشر افکار بی‌قاعدگی می‌کردند و در تبریز نیز شیخ سلیم با جماعتش مِن‌غیر تصور، پس‌رو همان مقاصد شده دادِ سخن داد و اسمش را اتحاد گذاشت. کارش جز ترویج آنارشیستی نبود ... تقی‌زاده قابل این همه قربان - صدقه رفتن نیست که شما شروع کرده‌اید، بلکه مستشارالدوله[۴] درخور آن است. **پاورقی‌ها:** [۱] میانه‌روی [۲] در اصل: زنوری [۳] در اصل: کردم [۴] میرزا صادق مستشارالدوله، از نمایندگان تبریز در دوره اول مجلس شورای ملی.