قال امیرالمؤمنین (ع): «آفَهُ المُلکِ ضَعفُ الحِمایَهِ»: آفت پادشاهی ضعف حمایت از مردم است؛ یعنی سستی کردن در حمایت رعیّت [۱] و دفع ظلم و تعدی از ایشان، یا در حمایت دشمنان، یعنی دفع و منع شرّ ایشان. و «وجه آفت بودن هر یک از برای پادشاهی» ظاهر است؛ زیرا که پادشاهی که حمایت رعیّت نکند حق تعالی نیز حمایت او نکند و پادشاهی او به زودی زایل یا ضعیف و باطل گردد؛ و همچنین اگر در دفع دشمنان سستی کند، به تدریج دشمنان قوی گردند و دست یابند بر مُلک [۲] او؛ و بسا باشد که بالکلیه او را مستأصل سازند. **پاورقی‌ها:** [۱] مردم، شهروندان. [۲] سلطنت، مملکت. [۳] شرح غررالحکم و دررالکلم، ج۳، ص ۱۰۷.