این شعر با انتقاد از وضعیت جامعه ایران آغاز می‌شود که در آن مردم در علم و صنعت ناتوان، اما در فتنه و آشوب ماهرند و به جان یکدیگر افتاده‌اند. سپس به مشروعیت مشروطه از دیدگاه عقل و شرع اشاره می‌کند و آن را صحیح می‌داند. در ادامه، شاعر از بی‌اثر ماندن تلاش‌ها برای مشروطه ابراز تأسف کرده و از علما و وکلا می‌خواهد که برای اجرای مشروطه و گرفتن حق مظلومان اقدام کنند. مشروطه به درختی پربار تشبیه می‌شود که میوه‌هایی چون عدلیه، انصاف و مساوات دارد و قانون اساسی ناظر بر آن است. در پایان، با اشاره به گذشت دو سال از مشروطه و پر شدن شهر از شب‌نامه و اعلان، از عدم اجرای قانون و نبود همت مردان گلایه می‌کند و نتیجه می‌گیرد که در جامعه‌ای که عقل‌ها تابع خرافات و افکار مسموم است، قانون راهگشا نخواهد بود.