متن با ستایش از خداوند به خاطر نعمت مشروطیت و تشکیل مجلس شورای ملی آغاز می‌شود و آن را موجب قرار گرفتن ایران در شمار کشورهای متمدن می‌داند. در ادامه، بر لزوم اتحاد ملت برای اعتلای مشروطیت تأکید شده و آن را هم‌تراز با کلمه توحید معرفی می‌کند. سپس، با تکرار عبارت «امروز روزی است که...» به اهمیت زمان حال برای تلاش در جهت حفظ وطن، کاشت بذر تمدن، آگاهی از حقوق، دایر کردن صنایع داخلی، پوشیدن لباس وطنی، رهایی از بدبختی، ریشه‌کن کردن نفاق و تصفیه شهرها اشاره می‌کند. در پایان، با ابراز خرسندی از بیداری مردم و تشکیل انجمن‌ها برای اصلاح امور، به ویژه انجمن کرمانی‌های مقیم تهران، ابراز امیدواری می‌کند که این انجمن‌ها روز به روز قوی‌تر شوند.