متن با انتقاد از عملکرد مجلس شورای ملی آغاز می‌شود و وظیفه اصلی مجلس را وضع قوانین می‌داند، نه دخالت در امور جزئی وزارتخانه‌ها. به عنوان مثال، به طولانی شدن تصویب قوانین و دخالت مجلس در تعیین مستأجر خالصجات اشاره می‌کند. در ادامه، بر لزوم اطاعت مردم از مصوبات مجلس و آزادی وکلا در رأی‌گیری تأکید می‌کند و توهین به وزرا را موجب سلب اعتماد و کاهش کارایی آنان می‌داند. سپس به مسئله مهاجرت شیخ فضل‌الله نوری و نقش برخی وکلا در ایجاد این فتنه می‌پردازد و خواستار رفع توهین از او برای اصلاح وضعیت می‌شود. در پایان، به نقش مخرب جراید در دامن زدن به بی‌نظمی و انتشار تهمت‌ها اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که روزنامه‌ها به دلیل اقبال مردم به فحاشی، از مسیر اصلی خود منحرف شده‌اند و این امر مانع از اصلاح امور و تحقیق درباره صحت اخبار می‌شود.