متن با ابراز حیرت از بی‌تفاوتی دولت و ملت ایران در برابر تجاوزات عثمانی آغاز می‌شود. نویسنده با استناد به تاریخ، بیان می‌کند که هیچ دولتی بدون مقاومت تسلیم نشده و ایران نیز با وجود ضعف ظاهری، توانایی بسیج نیروهای نظامی قابل توجهی از ایلات مختلف را دارد. در ادامه، به توانایی ایران در تأمین توپخانه و اسلحه جدید اشاره می‌کند و سپس به اصل مطلب می‌پردازد که تجاوز دو ساله عثمانی به خاک ایران و تصرف بخش‌هایی از آن، بدون هیچ واکنشی از سوی دولت و ملت، جای تعجب دارد. نویسنده با طرح سؤالاتی، ضعف عثمانی در گذشته و توانایی ایران برای مقابله با آن را یادآور می‌شود و در نهایت، پیشنهاد می‌کند که با بسیج ایلات و قطع مواجب بی‌مورد برخی افراد، می‌توان بودجه لازم برای مقابله با عثمانی را تأمین کرد و از ننگ بی‌غیرتی جلوگیری نمود.