متن با ستایش از مجلس شورای ملی و اشاره به پایان دوران استبداد و ویرانی‌ها آغاز می‌شود. سپس، مجلس را کلید سربلندی دین و دولت، قوت و شوکت و بی‌نیازی از بیگانگان و آبادی مملکت معرفی می‌کند. در ادامه، به اهمیت این نهاد در نگاه جهانیان و نقش آن در نجات کشور از مهالک اشاره شده و هشدار می‌دهد که اگر اغراض شخصی بر مصالح عمومی غلبه کند، کشور دچار ذلت و خواری خواهد شد. در پایان، بر لزوم اجرای صحیح قوانین دین مبین، ساماندهی امور دولت، مسدود کردن راه‌های استبداد و تعدیات خائنان، و فراهم آوردن مقدمات استغنای از بیگانگان از طریق تدابیر حکیمانه و جلب مشارکت توانگران تأکید می‌کند.