من ای خدا به تو نالم ز زاهدان ریایی که عالمی بفریبند با قبا و ردایی به خلق حرمت می می‌کنند ذکر، ولی خود ز خون بی‌گنهان مست هر صبا و مسایی[۱] به گاه موعظه آزار مور را نپسندند به قتل و غارت شهری کنند حکمروایی دهند مردم بیچاره را به پنجه جلاد نه شرمشان ز پیمبر نه بیمشان ز خدایی بیا که خون شده جاری به جای آب به تبریز[۲] به حکم شاه و به فتوای چند شیخ کذایی[۳] به بندگان خدا بسته گشته راه معیشت ولایتی شده مفلوک و مبتلا به گدایی[۴] زاره خدا که امر عبادش حواله کرده به شوری حرام بشمرد این ابلهان ریش حنایی[۵] بلی ز گاو مجسم[۶] مجو فضیلت انسان که آدمی نه به ریش است و نی قبا و کلاهی **پاورقی‌ها:** [۱] صبا و مساء: صبح و عصر [۲] اشاره به کشتار مردم تبریز در جریان محاصره آن توسط نیروهای دولتی است. [۳] اشاره به علمای مخالف مشروطه است. [۴] اشاره به کمبود شدید مواد غذایی در ایام محاصره تبریز است. [۵] اشاره به علمای مخالف مشروطه است. [۶] اشاره به اعلامیه توهین‌آمیزی منسوب به شیخ عبدالله مازندرانی (از مراجع مشروطه‌خواه نجف) است که در آن از حاج شیخ فضل‌الله نوری، به "گاو مجسم"، یاد کرده بود. * تاریخ مشروطه ایران، ص ۷۳۳.