نقص علم است ای جناب مولوی [۱] قاقُم [۲] و خز چند پوشی چون شهان خود بده انصاف ای صاحب کمال ای عَلَم افراشته در راه دین چند مال شبهه‌ناک آری به کف عاقبت سازد تو را از دین بَری درد دینت گر بود ای مرد راه حشمت و مال و منال دنیوی مرغ و ماهی چند سازی زیب خوان [۳] کی شود اینها میسّر از حلال از چه شد مأکول و ملبوست [۴] چنین تا که باشی نرم‌پوش و خوش‌علف این خودآرایی و آن تن‌پروری چاره خود کن که شد دینت تباه [۵] **پاورقی‌ها:** [۱] عنوانی برای شیوخ صوفیه و علمای روحانی [۲] (مجازاً) پوست پستانداری گوشت‌خوار که سفید، گرم، نرم و گرانبهاست. [۳] زیب خوان: زینت سفره [۴] مأکول و ملبوس: خوراک و پوشاک [۵] دیوان کامل شیخ بهایی، ص ۱۲۲، ۱۲۳؛ ریحانةالادب، ج ۳ - ۴، ص ۳۱۷ و ۳۱۸.