برخی از پادشاهان و بزرگان دنیا به مجردی که پا به سراچه همت عالی می‌گذاشتند، علم به خدا در باطن آنها رسوخ می‌کرد و عنایت ربانی دامنگیر آنها می‌شد؛ به طور کلی از دنیا اعراض می‌کردند و دست نیازمندی کامل به پیشگاه حضرت کردگار یکتا دراز می‌نمودند؛ از قبیل ابراهیم ادهم، بشر حافی، اصحاب کهف و امثال ایشان؛ زیرا بر اثر رشد کاملی که به دست می‌آوردند حاضر نمی‌شدند دل‌های خویش را در گرو غیر خدا درآورند. یک چشم زدن غافل از آن ماه نباشید شاید که نگاهی کند آگاه نباشید اما اینگونه مقامات و وصول بدان‌ها مقامات دیگری است که به هر کس هر چه لایق بود دادند! [۱] **پاورقی‌ها:** [۱] ریاض العلما، ج ۲، ص ۱۲۷.