از آنجا که عادتی است قدیم و رسمی کهن و بر همگی ارباب دانش و بینش به ملاحظه احوال خویشتن ظاهر و روشن [است] که هر کسی را تمنای آن که آنچه عزیز داند و تحفه شمارد، به جانب برگزیده دوران و فرمانفرمای زمان اهدا و اِتّحاف [۱] نماید؛ چنان که حکایت ملخ و مور و اعرابی و آب شور بر همه السنه و افواه [۲] مذکور و مشهور است. [۳] این بزرگان از نوشتن کتاب‌ها به نام شاهان یا برای شاهان و یا به درخواست شاهان، مقاصدی داشته‌اند؛ از جمله این که با توجه دادن شاه به مسائل دینی، مردم را متمایل به انجام وظایف دینی و تحصیل معارف و احکام نمایند. [۴] **پاورقی‌ها:** [۱] تحفه دادن [۲] السنه و افواه: زبان‌ها و دهان‌ها [۳] اندیشه سیاسی جمال‌الدین محمد خوانساری، ص ۳۶: به نقل از: مفتاح الفلاح، مقدمه. [۴] همان، ص ۳۷؛ به نقل از: مائده آسمانی، ص ۱۴.