گرگی‌است‌در افتاده‌درین‌گله، شبان‌نیست سلطان که بُوَد در پی آزار رعیّت بر خوان دهر سِفله [۱] به مهمان خورم دریغ دائم به تلخکامی یاران خورم دریغ یکسان به حال زیرک و نادان خورم دریغ در عالمی که اهل تمییزند ابلهان ننگ است در زمانه زبان را ز نام خلق یک مشت سِفله مانده به جا از کِرام [۲] خلق پوشیده ناتمامی خود را تمام خلق امروز در لباس کمالند ناقصان اکنون فریضه گشته به ما احترام خلق تعظیم گاو و خر که به انسان حرام بود هشدار تا که مفت نیفتی به دام خلق عاقل گریزد از دهن اژدها حزین به جز سنگ مزار امروز نبود صاحب نامی درین‌قحط‌الرجال‌آوازه‌داردخاک‌خاموشان مگر بر بستر خواب عدم گیریم آرامی حزین از درد تا کی می‌توان گرداند بالین را نرخ خَرَف [۳] و گوهر یکدانه یکی است عهدی است که آشنا و بیگانه یکی است آیات کتاب حق و افسانه یکی است [۴] در گوش گران خفتگانِ شب جهل **پاورقی‌ها:** [۱] پست، فرومایه [۲] جمع کریم: بزرگواران [۳] خر مهره، سِفال [۴] دیوان حزین لاهیجی، ص ۲۸۴، ۳۸۱، ۳۸۳، ۴۷۲، ۵۰۱.