متن با اشاره به ویرانی بی‌سابقه ایران در مقایسه با سایر کشورها آغاز می‌شود و به عدم اقدام قاطع ملت برای رفع نواقص و تحکیم مشروطه اشاره می‌کند. در ادامه، وضعیت آشفته کشور، فساد مسئولان، ظلم به رعایا و تجاوزات به مال و ناموس مردم را به تفصیل شرح می‌دهد. سپس، نویسنده با لحنی تند، مسئولان حکومتی، نظامیان و افراد بی‌کفایت را به دلیل بی‌تفاوتی و خالی کردن خزانه کشور مورد سرزنش قرار می‌دهد. در پایان، از وکلای مجلس می‌خواهد که به وظایف خود عمل کنند و از شاه می‌خواهد که از مجلس حمایت کرده و به سخنان مستبدین توجه نکند. متن با هشدار درباره عواقب تزلزل در ارکان مشروطیت و از دست رفتن ایران به پایان می‌رسد.