امیرالمؤمنین علی (ع): السُّلطانُ الجائرُ والعالِمُ الفاجرُ اَشَدّ النَّاس نِکایَةَ: پادشاه ستمکار و عالم بدکردار، سخت‌ترین مردمند در ستیزه کردن [۱] به ایشان و ایذا کردن به ایشان؛ یعنی در آخرت، اول به اعتبار این که با وجود پادشاهی و سلطنت و سپردن رعیّت به او و امر او به محافظت و مراقبت احوال ایشان و دفع ستم دیگران بر ایشان، ستم او خود بر ایشان کمال قبح و رسوایی دارد؛ و دویّم، به اعتبار این که عصیان و نافرمانی با وجود علم و دانش، بسیار قبیح‌تر است از گناهی که از جاهلی نادان سرزند. و ممکن است مراد این باشد که ایشان سخت‌ترین مردمند در کاویدن به مردم و ضرر رسانیدن به ایشان و ناسور کردن [۲] زخم ایشان؛ اول به حسب دنیا؛ و دویّم، به حسب دنیا و آخرت. **پاورقی‌ها:** [۱] ستیزه کردن [۲] ناسور کردن: زخمی کردن، علاج‌ناپذیر شدن [۳] شرح غررالحکم...، ص ۷۴.