ثواب و ترغیب [همکاری با حاکمان ستمگر]، ظاهراً نسبت به کسانی است که هیچ قصدی ندارند مگر برآورده ساختن نیاز مؤمنان و سُرور آنان و امتثال اوامر معصومین (ع). همچنین ثواب و ترغیب به کسانی تعلق می‌گیرد که مضطر و مجبور به دخول در عمل حاکمان جور و معاشرت با آنان باشند، نه این که به خاطر دنیاطلبی، دوست بدارند و با آنها همکاری کنند و در این بین، حاجتی نیز از مؤمنان برآورده سازند، و یا این که این همکاری را وسیله‌ای برای زیادت ریاست و ترقی خود و توجه مردم به سوی آنها و ذکر آنان در مجالس قرار دهند و به واسطه این کار، بر مؤمنان منت بگذارند و آنان را اذیت و آزار دهند؛ زیرا که همه این امور، مبطل اجر و پاداش کار آنها در همکاری و معاشرت با حاکمان جور خواهد بود. بالجمله، اصل و اساس، اخلاص در این کار است که جداً قلیل و در غایت صعوبت می‌باشد.[۲] **پاورقی‌ها:** [۱] ملا احمد بن محمد، معروف به محقق اردبیلی و مقدس اردبیلی. [۲] علی خالقی، «محقق اردبیلی»، در: اندیشه سیاسی متفکران مسلمان (ج ۶)، ص ۱۱۵؛ به نقل از: مولی احمد اردبیلی، مجمع الفائده و البرهان فی شرح ارشاد الاذهان (ج ۸)، قم، مؤسسه النشر الاسلامی، ۱۴۰۳ ق، ص ۷۱، ۷۲.