این شعر با توصیف ایران به مثابه بیشه‌ای که از شیران تهی شده و مورد طمع شغالان قرار گرفته، آغاز می‌شود. سپس به ضعف و بی‌خبری ایرانیان اشاره می‌کند که در خواب غفلت فرو رفته‌اند و دشمنان (روس و انگلیس) از این وضعیت سوءاستفاده می‌کنند. در ادامه، شعر به توافق روس و انگلیس برای تقسیم ایران می‌پردازد و از بی‌تفاوتی و عدم آمادگی ایرانیان برای دفاع از وطن انتقاد می‌کند. در پایان، به عهدنامه بین دو کشور اشاره می‌کند که هدف آن تاراج ایران، خوار کردن دلیران و تبدیل مساجد به کلیساهاست، و این وضعیت را با سرنوشت سمرقند و سغد مقایسه می‌کند.