چون سلاطین صفوی - انارالله براهینهم الجلیّه - در رعایت شرع انور، سابقه تمام داشته‌اند و در طریقه حقه امامیه که صاحب مُلک، امام زمان را می‌دانند و کسی را نمی‌رسد که در مُلک، بی اذن او یا اذن نایب او دخل و تصرف نماید، پس در این وقت که امام زمان، یعنی حضرت قائم آل محمد صلوات الله علیه و علیهم، غایب است، مجتهد جامع الشرایط عادل - هر که باشد - نایب آن حضرت است تا در میان مسلمین، حافظ حدود الهی باشد. چون مُلکداری و سپه آرایی از فضلا و مجتهدان این زمان صورت نمی‌گیرد، و لذا هر پادشاهی را که مجتهد معظم آن زمان، نایب خود کرد کمر او را بسته، تاج بر سرش گذاشته و بر سریر سلطنت می‌نشاند و آن پادشاه، خود را نایب او تصور می‌کرد تا تصرف او در مُلک و حکومتش بر خلق، به نیابت نایب امام بوده، صورت شرعی داشته باشد، لهذا شاه سلیمان صفوی مغفور را آقاحسین خوانساری مبرور بر نیابت خود بر سریر سلطنت اجلاس فرمود و لهذا بعد از او خاقان مالک رقاب، یعنی سلطان حسین صفوی را مولانا محمد باقر مجلسی رحمة الله و همچنین سلاطین سَلّف را مجتهدان سَلَف [۱]. **پاورقی‌ها:** [۱] نجوم السماء، ص ۱۱۴.