این شعر با خطاب قرار دادن گروه‌های مختلف جامعه از جمله نگهبانان آیین، مدیران جراید، خطیبان، حواریون احمد، بزرگان قبایل و علمداران امت، وضعیت اسفبار و زبونی ملت ایران را به تصویر می‌کشد. سراینده با اشاره به ظلم و ستم حاکمان و توطئه‌های بیگانگان (روسیه و انگلیس)، مردم را به قیام و جانفشانی برای رهایی از این مصائب و بازپس‌گیری عزت و استقلال فرا می‌خواند. در پایان، با تضرع به درگاه الهی، از خداوند برای نجات ملت یاری می‌طلبد و از افراد دانا و آگاه می‌خواهد که به ندای برادران فراهان گوش فرا دهند.