از آنجا که امروزه تمام افراد ملت ایرانیان به تأییدات غیبیه امام زمان عجل الله فرجه یک‌دل و یک‌جانند، تمام افراد به لوازم اتحاد عِرق اسلامیت و ایرانیت تا آخرین نفس به تمام قوا در مساعدت و همراهی با مقاصد حقه و حفظ حقوق و حدود یکدیگر حاضرند؛ اما به مجرد استشمام رایحه [۱] افسردگی و کدورت و ملالتِ برادران وطنی، لوازمات و مراسم عیدی که از اعیاد عظیمه و عادات قدیمه ما ایرانیان بود بالمره [۲] متروک، بلکه مبدل به عزاداری و سوگواری گردید. و در تدارک نصب بیرق‌های سیاه در دکاکین و زیرخان‌های خود هستند تا تأسفات قلبیه خود را مشهود عالمیان دارند، مترصد سایر اقدامات‌اند تا هم‌آواز باشند. چگونه سازش دارد با یک ذره غیرت و حمیت در همچو موردی فردی از افراد ایرانی‌نژاد متقاعد و ساکت باشد؟ عموم طبقات حیات ملیه خود را تلگرافاً به مرکز اظهار و این غائله فجیعه را جداً خواستار[ند]. **پاورقی‌ها:** [۱] نسیم [۲] یکباره، به کلی * [روزنامه] حبل‌المتین، س ۱۷، ش ۴۳، مورخ ۱۳ جمادی‌الاول ۱۳۲۸ ق، ص ۱۶.