مجتهد نپندارد چون نایب امام زمان(ع) است باید همانند سلاطین دنیا برای خود شرف و نسب و جاه و جلالی قائل باشد؛ زیرا این، قیاس باطل و تصورِ فاسدی است که پایه‌ای در شریعت ندارد؛ برای اینکه اگر یک برده هم مجتهد شد و همچنان برده بود و بایست خدمت مولایش کند، مولایش باید فتوای او را در احکام شرعی بپذیرد. چنین است اگر سلطان باشد. درست همانطور که سلطان باید شهادت کسی که هلال ماه را دیده بپذیرد، حتی اگر شاهد از فقیرترین مردمان و کوچک‌ترین آنها باشد، بدین ترتیب متابعت از مجتهد در احکام شرعی، دلالت بر شرف و برتری او نیست. همین تصوّر باطل است که سبب شده هر کس که مدعی اجتهاد است، از سوی دیگران متهم به حب ریاست و تقدم‌خواهی بر عام و خاص بشود و پیروی‌اش برای افراد مشکل‌پسند، دشوار باشد و انقیاد مردم نسبت به او سخت شود. این چیزی است که باب اجتهاد را می‌بندد، احوال بندگان خدا را مختل کرده، احکام را تعطیل و اسلام را از بین می‌برد.[۲] **پاورقی‌ها:** [۱] زین‌الدین بن علی عاملی جُبعی، معروف به شهید ثانی. [۲] سیاست و فرهنگ روزگار صفوی، ج ۱، ص ۴۵۷ و ۴۵۸؛ نقش خاندان کرکی..، ص ۲۳۱.