بر هر شیعه لازم است که آن رشته محبتی که از برای محبت دو سه غاز [۲] پول دنیا، ما بین او و یهود و نصارا هست قطع کرده، هر عداوتی که مقدورش شود درباره ایشان - هر چند که خویش او هم باشد - به ظهور برساند، و اگر چنین نکند دشمن خدا و انبیا و مستوجب لعن خواهد بود؛ زیرا که هرگاه یهود و نصارا با وجود آن که می‌گویند که ما خدا پرستیم و همه پیغمبران را که خدا به دنیا فرستاده است دوست می‌داریم، با مسلمانان که خودشان باز اقرار دارند که خداپرست و دوست انبیاءاند، آن قِسم عداوت می‌ورزند که به خونشان تشنه‌اند. مسلمانان چرا باید که به ایشان محبت بورزند؟ و اما دشمنی این دو طایفه با مسلمانان نه به مرتبه‌ای است که شرح توان داد. اما عداوت نصارا معلوم، و اما عداوت یهود به مرتبه‌ای است که در میان خود، روز عید در هر سال قرار داده‌اند و در آن روز البته نان به خون مسلمانان خمیر شده باید که بخورند و این عمل را از واجبات دین خود می‌دانند و در آن روز سعی می‌کنند و جستجو می‌نمایند تا آن که فرصت به دستشان بیفتد در شب یا روز به هر نحو باشد، مسلمانی خواه خُردْ باشد و خواه بزرگ، پیدا کرده ذبح می‌نمایند و خون او را داخل خمیر می‌کنند و به آن، نان می‌پزند و می‌خورند و اگر کسی به دستشان نیفتد که او را بکشند، علمای ایشان فتوا داده‌اند که در این وقت بگردند، هر جای که یکی از مسلمان فَصْد [۳] کرده باشد، خون او را برداشته داخل نان بکنند. پس هر کس از مسلمانان که به اسلام افتخار می‌کنند و می‌خواهند که شیعه علی بن ابی طالب(ع) هم باشند، بعد از آن که به توسط این کتاب، به عداوت ورزیدن این دو طایفه با مسلمانان اطلاع بهم رسانیدند، عداوت قلبی به هر نوع که مقدورشان شود با ایشان بورزند؛ زیرا که اگر چنین نکنند نه تنها دوست خدا و انبیا نخواهند بود بلکه از یهود و از نصارا شمرده می‌شوند. [۴] **پاورقی‌ها:** [۱] وی آنتونیو دوژزو نام داشت که برای تبلیغ مسیحیت به ایران آمد، و پس از مسلمان شدن، نام علیقلی بر خود نهاد. [۲] پول کم و ناچیز [۳] نیشتر زدن به رگ کسی و خون او را گرفتن به قصد مداوا. [۴] سیف‌المومنین فی قتال المشرکین، ص ۶۵۵، ۶۵۶.