این شعر با لحنی دعایی و انتقادی، به وضعیت نابسامان ایران در دوران استبداد صغیر می‌پردازد. شاعر با اشاره به خواب‌رفتگی ملت و خشکی درخت مملکت از ظلم استبداد، از خداوند می‌خواهد که مردم را بیدار کند و ایران را از وابستگی به کالاهای خارجی بی‌نیاز سازد. او همچنین خواستار تغییر در ذات شاه جوان، دوری مجلس از بحران‌ها، و تبدیل خط کج به خط مستقیم است. شاعر با ابراز نگرانی از غریب‌شدن مذهب اسلام و خطر از دست رفتن نعمت مشروطه، از خداوند می‌خواهد که دانشوران را مصدر امور قرار دهد و عالمان رشوه خوار را رسوا کند. در پایان، شاعر با تأکید بر لزوم هوشیاری مردم و یاری دست غیبی به ایران، از خداوند می‌خواهد که ملت مجبور را مختار و بی‌بصیرت را اهل بصیرت گرداند و گرگان رشوت‌خوار را خوار سازد.